بیداد لطیفان

بیداد لطیفان 

یادداشت انتقادی «هوشمند ورعی» از لیست فیلم های کوتاه بخش مسابقه جشن سینمای ایران

  بیداد لطیفان

  تاریخ درج : ۱۳ مرداد ۱۳۸۹

  سرفصل : فیلم کوتاه   |   منبع خبر : http://www.cinemanegar.com
خلاصه مطلب : «هوشمند ورعی» فيلمساز، در يادداشتی كه در اختيار سینمانگار قرار داده، از عدم انتخاب فيلم كوتاه «سوت زدن زير آب» در چهاردهمين جشن خانه سينما گلايه كرد.

به گزارش سینمانگار، وی در اين يادداشت آورده است:

از دیرباز تاکنون در اکثر جشنواره های معتبر و نامعتبر بحث انتخاب همواره و همیشه دردسرساز و گاه حتا بحران ساز بوده است.

به هر حال بدیهی ست که انتخاب فیلم ها توسط انسان ها صورت می پذیرد و انسان جماعت نیز ، هم جایز الخطا بوده ، هم جایز السلیقه و هم گاهی اوقات واجب الخطا !

امروز که لیست فیلم های کوتاه بخش مسابقه جشن سینمای ایران را دیدم، ابتدا از انتخاب نشدن فیلم خود جا خوردم. خیلی هم جا خوردم. بی تعارف ، بی شیله بی پیله! بعد با چند تن از رفقای گرمابه و گلستان صحبت کردم، هر یک راهکاری پیشنهاد دادند.

یکی گفت : بی خیال فرش بیا تو با کفش. دیگری گفت : همه اش باند بازیه! جشنواره های داخلی رو جدی نگیر. در ایران رسم بر اینست که به جای اینکه اثرت را نقد کنند خودت را داوری می کنند! آخری هم گفت : من می دونستم این جوری می شه.آخه اینا با تو لجن! گفتم چرا؟ گفت : از بس که تلخی و زهرمار! گفتم : ممنون از این همه “توهم توطئه”!  تو با این جهان بینی شبه فیدل کاسترویی روی دایی جان ناپلئون رو هم سفید کردی!!!

بعد از تمامی این نکیر و منکرها صلاح دیدم که به روش خودم عمل کنم. خرجش یه وضو بود و یه فال حافظ که این بار حضرت دوست این آس رو واسم رو کرد :

فریاد که از شش جهتم راه ببستند    آن خال و خط و زلف و رخ وعارض و قامت
حاشا که من از جور و جفای تو بنالم     بیداد لطیفان همه لطف است و کرامت
درویش مکن ناله ز شمشیر احبا     کاین طایفه از کشته ستانند غرامت

پس دوستان عزیزم در هیات انتخاب از این که “سوت زدن زیر آب” ساخته هوشمند ورعی را انتخاب نکردید بسیار سپاسگزارم و دست تمامی شماها را به نیکی و گرمی می فشارم ، چرا؟ چون دوست آنست که بگریاند نه آنکه زبانم لال بخنداند! وقتی که فیلم سوت زدن زیر آب با چندین و چند حضور بین المللی در فستیوال های روسیه، رومانی،ترکیه،سوئیس،هندوستان،فرانسه،کنیا،ایتالیا و برنده شدن چند جایزه بین المللی و نهایتا کسب دیپلم افتخار بهترین فیلم کوتاه ایران از جشنواره فیلم کوتاه تهران، مورد طبع ملوکانه هیات انتخاب آکادمی فیلم کوتاه قرار نمی گیرد، حتما و لاجرم و ناگزیر نیز بایستی آن قدر فیلم های ارزشمند و  حرفه ای در فستیوال امسال بوده باشد که اصلا  سوت زدن چه زیر آب و چه روی آبش به چشم نیاید و الخ !!

علی ای حال باز جای شکرش باقیست که تکلیف نافیلمسازان فیلمساز نمایی همچون بنده حقیر نیز روشن گردید که اولا: سواد سینمایی نداشته ام را داشته کنم.

ثانیا: روزی هزار بار ترجیحا با خط نستعلیق شکسته بر روی برگهای کف کوچه خانه سینما بنویسم: خدایا از خلقت آکادمی فیلم کوتاه متشکرم.

ثالثا: نتیجه اخلاقی اینکه جشنواره های خارجکی یعنی پشم و کشک و چیزی در همین مایه های دراماتیک.

رابعا: تاکنون جشنواره ای با این آئین نامه دقیق به عمرمان ندیده ایم پس مراقب باشیم که از خوشی جوانمرگ نشویم. چشم حسوداش بترکه الهی!

خامسا : اعمال سلیقه های شخصی اعضای هیات انتخاب و القای یک نوع تفکر و ایده خاص و حمایت شده از جانب گوش شکسته ها و پیشکسوتان فیلم کوتاه با این پیام نامحسوس که “یا ایها الپیپل” ما این جورفیلم ساختن رو دوست داریم . حالا خود دانید یا با مایید یا علیه ما. با ما بودید اجرکم عندالآکادمی ، با ما نبودید اجرکم عند الله! این حرفا ، حرفای یه مشت آدم شکست خورده مثل هوشمند ورعی و امثالهم می باشد والا همین آقایونی که فریاد “واحقمون خوردنشون” گوش فلک رو کر کرده اگه فیلمشون واسه جشنواره انتخاب شده بود که آکادمی فیلم کوتاه رو با محمد شیروانی و پناه بر خدا رضاییش حلوا حلوا می کردن چه جور! می گی نه ؟ عروس نمی تونه برقصه می گه اطاق کجه!

سادسا : لعنت به این جشنواره فیلم کوتاه تهران که امثال ورعی ها رو پررو کرد.یادم تو را فراموش برادر باکیده! دیپلم افتخار بهترین فیلم کوتاه در بخش تجربی یعنی اوف!!

و در نهایت با عرض پوزش از جناب شمقدری عزیز و محترم و صد البته استادسینمای دلهره، آلفرد هیچکاک!

ما خواستیم آدم شویم و به حرف جناب شمقدری گوش دهیم و این قدر واسه این جشنواره های دهاتای اون ور آب ناز و عشوه نیاییم، اما نشد که نشد. با عرض معذرت وقتی تو کشور خودمون از عدد صفرهم کمتر تحویلمون می گیرن پس بی خیال مرامای بی نقطه ، می ریم واسه اونایی فیلم می سازیم که آکادمی نداشته باشن ! جناب شمقدری حلال کن ما خواستیم ترک کنیم این برادرای آکادمی نذاشتن!

و اما هیچکاک و نوستالژی عقده اسکار!!! خوب وقتی که می بازی لاجرم آسمان ریسمان شود و پفک نمکی هم کوکاکولا. هیچکاک هم با اون بروبیا و عزت و احترام ، اعضای آکادمی هالیوود تحویلش نگرفتن. حالا می شه ما از هیچکاک بالاتر باشیم ؟ الله اعلم ! این یعنی آخر اعتماد به نفس کاذب یا چیزی درهمان مایه های دلداری دادن به دل های شکسته!

تکمله: با کمال احترام به تصمیم آکادمی فیلم کوتاه برای تمامی دوستانم که فیلمشان انتخاب شده است آرزوی موفقیت و کامیابی دارم و به تمامی اعضای هیات انتخاب نیز بابت زحماتی که در این مدت کشیده اند خسته نباشید می گویم. این قاعده بازیست. روزی می بری ، روزی هم می بازی!

 

دیدگاه‌ها بسته هستند.